Mig dreymdi stórundarlegan draum í nótt.  Við hjónin vorum dáin og á leið til himna.  Konan hafði dáið á undan mér.  Þegar hún kom að gullna hliðinu hitti hún fyrir Lykla Pétur sem bauð hana velkomna.  “Til að fá inngöngu hér, þarftu að stafa fyrir mig tveggja orða setningu.  Þú ræður hvaða setningu þú stafar, en takist þér að gera það rétt færðu inngöngu í himnaríki.“  Konan mín var ekki lengi að hugsa sig um en sagði, „Ég ætla þá að stafa setninguna, ást er… Á-S-T  E-R“  Lykla Pétur brosti út að eyrum og bauð frúnna velkomna inn í himnaríki.  Hún er varla komin í gegnum hliðið þegar hún sér að ég er að klöngrast upp að hliðinu.  “Hvað ert þú að gera hér“, spyr hún mig hissa.  “Þetta er eiginlega fáránlegt.  Ég lenti í bílslysi á leið úr jarðaförinni þinni, og hér er ég.  Er ég kominn til himnaríkis?“  Spurði ég, aldeilis undrandi.  Konan mín svaraði, „Ekki alveg, fyrst verðurðu að stafa fyrir mig.“  Ég spurði konuna, „Hvaða orð?“  Hún svaraði, „Kvartspastískt Transylvaniugrey“.   Sem betur fer vaknaði ég þegar þarna var komið við sögu.

Kæra dagbók,
Ég hef komist að því að það borgar sig ekki að standa í framhjáhaldi.  Ég lá í rúmi í nótt við hliðina á gullfallegri konu og um tvöleitið í nótt öskrar hún, „Guð minn góður, ég heyri í manninum mínum niðri, hann er kominn heim.“  Ég vaknaði með andfælum rauk á fætur, hentist í fötin á þeim ógnarhraða sem líkamsburðir mínir þola og rauk út.  Ég var kominn út um útidyrahurðina þegar ég sneri við fór aftur til baka inn í íbúðina og sagði pirraður við konuna, „En ég er maðurinn þinn.“  Konan horfði á mig glottandi og spurði, „Bíddu, hvers vegna varstu þá að hlaupa út?“  Ég er búinn að vera að reyna að tala mig út úr þessu, án árangurs.

Kæra dagbók,
Ég verð að viðurkenna að stundum fæ ég samviskubit yfir því hvað ég get verið harður við konuna.  Ég spurði hana í morgun hvernig hún færi að því að hemja reiðina  yfir því hvað ég væri oft hastarlegur við hana.  Hún var að vanda með svör á reiðum höndum, „Það er nú lítið mál.  Ég þríf klósettskálina þegar ég er að alveg að springa.“  Ég verð að viðurkenna ég var ekki alveg að skilja tenginguna þarna á milli.  “Hvernig rennur þér reiðin við að þrífa klósettskálina?“, spurði ég forvitinn og fann að nú kynntist ég enn einum leyndardómnum í fari kvenna.  “Jú, sjáðu til“, sagði hún, „Ég nota tannburstann þinn og á einhvern óútskýranlegan svínvirkar það.“

Komiði sæl og blessuð.  Ég sit hér á heimili mínu í Þýskalandi og bíð þess að geta hafið útsendingar á Kananum.  Tæknin er undursamleg og gerir óperusöngvaranum kleift að vera með aðra hönd á hljóðnema þó hann þurfi starfa sinna vegna að vera búsettur á erlendri grundu.  En þegar tæknin er mögnuð getur hún verið flókin og í mörg horn er að líta, en tæknimenn Kanans eru að leggja lokahönd á þær tengingar sem þarf til að ég geti aftur farið að „tala í hátalarann.“  Þetta ætti að fara að gerast hvað á hverju.  Í millitíðinni æfi ég stíft fyrir óperu um kynóðan greifa, legg ekki meira á ykkur.